|
|
| Εφημερίδα Αντιφωνητής... |
Ας ανεμίσουμε τ' απουσιολόγιο. Νο 2!
Όπως κάθε κινηματογραφική επιτυ-χία συνεχίζεται με νέες περιπέτειες (π.χ. "Ράμπο", "Χάρι Πότερ" και, φυσικά, το μέγι-στο έπος "Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα"), έτσι κι εμείς, μετά την απήχηση του περσινού μας κει-μένου "Ας ανεμίσουμε. τ' απουσιολόγιο!", επανερχόμαστε φέτος με το .νούμερο δύο! Αφορμή στάθηκε η περίπτωση Αλβανίδας μαθήτριας που πρώτευσε σε Γυμνάσιο των Πατρών. Η μαθήτρια ορίστηκε σημαιοφόρος, οι υπόλοιποι μαθητές με τους γονείς τους κατέλαβαν το σχολείο, ενώ οι "προοδευτικοί" της επιπόλαιης προσέγγισης των πραγμάτων ξανά συμπαραστάθηκαν στην Αλβανίδα μαθήτρια, εμβαθύνοντας τόσο στο θέμα, όσο το. λάδι στο νερό! Οι μαθητές και οι γονείς τους χαρακτηρίστηκαν ελαφρά τη καρδία "ρατσιστές", χωρίς κανείς "προοδευ-τικός" να αναρωτηθεί γιατί οι ίδιοι οι πολίτες που αντιδρούν για τη Σημαία, δεν έχουν αντι-δράσει ποτέ για την απόδοση του απουσιο-λόγιου σε αλλοεθνείς μαθητές. Φαίνεται πως οι "αδαείς" πολίτες μπορούν να καταλαβαί-νουν πολλά περισσότερα απ' τους "βαθυστό-χαστους" "προοδευτικούς"! Μεταφέρω τις δηλώσεις της Υπουργού Παιδείας κ. Γιαννά-κου και της Διευθύντριας του Γυμνασίου κ. Ασπασίας Ντουφεξή: Μ. Γιαννάκου: "Η Σημαία τιμά τον φέροντα και όχι ο φέρων τη Σημαία. Όποιος ξένος θέλει να κρατά την ελληνική Σημαία έχει αυτό το δικαίωμα. Η θέση μας δεν αποκλίνει από όσα επιτάσσει η Διεθνής Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου." Α. Ντουφεξή: "Ο αριστούχος μαθητής δικαιούται να κρατήσει τη Σημαία". Επίσης, η κ. Ντουφεξή συμφώνησε με την απόφανση του Νομαρχιακού Συμβουλίου Αχαΐας ότι αποτελεί νόμο του κράτους να κρατούν οι αριστούχοι μαθητές τη Σημαία στις παρελάσεις. Επειδή τελείωνα το περσινό μου κείμενο σημειώνοντας πως, παρά τις συνεχείς διαβεβαιώσεις των εκάστοτε υπευθύνων για αλλαγή της νομοθεσίας αναφορικά με τον ορισμό του σημαιοφόρου, στην ουσία δεν έχει αλλάξει τίποτε, επειδή προβάλλεται μια "αλήθεια" ψευδής, κι επειδή δεν συνηθίζω να γράφω ανακρίβειες, παραθέτω καταρχάς τη σχετική νομοθεσία κι έπειτα θα την σχολιάσω. Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, για τον ορισμό σημαιοφόρου από τα σχολεία στις παρελάσεις ισχύουν τα εξής (αντιγράφω κατά λέξη τις σχετικές διατάξεις): "Σημαιοφόρος θα ορίζεται ο καλύτερος σε επίδοση μαθητής/μαθήτρια από τη Γ΄ τάξη. (Σ.σ.: ισχύει για ημερήσια Γυμνά-σια και Λύκεια.). Δεν μπορούν να οριστούν σημαιοφόροι και παραστάτες οι έχοντες ξένη υπηκοότητα και ξένη καταγωγή μαθητές. Μπορούν να οριστούν σημαιοφόροι και παραστάτες μαθητές που έχουν μεν ξένη υπηκοότητα αλλά είναι ελληνικής καταγωγής. Μπορούν, εφόσον και οι γονείς τους το επιθυμούν, να οριστούν σημαιοφόροι και παραστάτες μαθητές που έχουν μεν ξένη υπηκοότητα αλλά είναι ελληνικής καταγωγής. Μπορούν να οριστούν σημαιοφόροι και παραστάτες αλλοδαποί μαθητές, στους οποίους έχει επιτραπεί η αναδοχή τους σε ελληνική οικογένεια με απόφαση του Δικαστηρίου και φοιτούν τουλάχιστον δύο χρόνια σε ελληνικό σχολείο." Η σχετική απόφαση ισχύει από 24/2/2000. Τι προκύπτει από τις παραπάνω διατάξεις; Πρώτον: παρά τις παρελάσεις σημαιοφόρων της "προοδευτικότητας" στα τηλεοπτικά κανάλια, που ψευδώς μεταφέρουν στους πολίτες ότι η νομοθεσία άλλαξε και ότι τη Σημαία μπορούν να τη φέρουν ακόμη και αλλοεθνείς μαθητές, κάτι τέτοιο δεν ισχύει! Είναι σαφές από το νόμο ότι μόνο Έλληνες μαθητές έχουν το δικαίωμα αυτό ή μαθητές διαφορετικής υπηκοότητας αλλά ελληνικής καταγωγής (π.χ. Έλληνες Βορειοηπειρώτες με αλβανική υπηκοότητα). Η μόνη αλλαγή στη νομοθεσία σχετίζεται με την τρίτη παράγραφο που παραθέσαμε, η οποία είναι απλά μία φωτογραφική διάταξη που "διευθετούσε" αποκλειστικά την περίπτωση του Οδυσσέα Τσενάι, καθώς ο Τσενάι ήδη φοιτούσε πάνω από δύο χρόνια σε ελληνικά σχολεία, έχοντας και για ανάδοχο το δημοσιογράφο Μάκη Τριανταφυλλόπουλο. Επομένως, από πού προκύπτει ότι ο νόμος επιτρέπει να κρατά τη Σημαία μαθητής οποιασδήποτε εθνικότητας, αρκεί να 'χει τη μεγαλύτερη βαθμολογία; Απάντηση: Από πουθενά! Πρόκειται για μια μεγάλη αυθαιρεσία! Δεύτερον: Η Διευθύντρια του Γυμνασίου κ. Ντουφεξή δικαιολογείται να 'χει πάρει μια τέτοια απόφαση μόνο εφόσον η Αλβανίδα μαθήτρια εμπίπτει στην αντίστοιχη περίπτωση του Τσενάι. Δεν γνωρίζω αν όντως συμβαίνει αυτό αλλά πιστεύω πως οι δηλώσεις των υπολοίπων μάλλον υποδηλώνουν το αντίθετο. Στην περίπτωση αυτή, η Διευθύντρια ελέγχεται για μη τήρηση του νόμου, για κακή διοίκηση του σχολείου ή, αν δεχτούμε ότι οι προθέσεις της δεν είναι "πονηρές", για αδυναμία κατανόησης των διοικητικών εγγράφων που διεκπεραιώνει. Τρίτον: Πώς αντιλαμβάνεται η κ. Υπουργός τα περί της "Διεθνούς Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου"; Λέει πουθενά η Διακήρυξη ότι οι αλλοεθνείς που για οποιονδήποτε λόγο βρίσκονται σε ξένη χώρα θα πρέπει να ισοπεδώνονται από αυτήν, να ξεχνούν την εθνικότητά τους και τις παραδόσεις τους; Είναι "πρόοδος" να επιδιώ-κεται η εθνική και πολιτισμική αλλοτρίωση των αλλοεθνών που, αντί να διατηρούν την ιδιαιτερότητά τους, "καπελώνονται" κάτω απ' την ελληνική Σημαία; Επαναφέρω το ερώτημα: Προσπάθησε κανείς να εξηγήσει στους αλλοεθνείς μαθητές ότι η Σημαία δεν είναι ένα κομμάτι ύφασμα ή απλά το βραβείο για τον καλύτερο μαθητή, αλλά ένα σύμβολο; Τους εξήγησε ότι το να φέρουν τη Σημαία σημαίνει ευθύνη και ανάληψη υποχρέωσης απέναντι στο αντίστοιχο κράτος; Έχουμε το δικαίωμα να επιφορτίσουμε οποιονδήποτε οικονομικό μετανάστη με μία τέτοια υποχρέωση; Μπορούμε να του επιβάλουμε, σε περίπτωση εθνικής κρίσης, να υπερασπίσει τα δικά μας εθνικά δίκαια; Σαφώς όχι! Ο μετανάστης βρίσκεται εδώ για να εργαστεί, να βελτιώσει την οικονομική του κατάσταση και, ίσως, να επιστρέψει στην πατρίδα του που υπεραγαπά. Πώς θα τον επιφορτίσουμε εμείς με δικές μας υποχρεώσεις; Ο αντίλογος είναι γνωστός: εφόσον επιθυμούν οι ίδιοι οι μετανάστες να κρατή-σουν τη Σημαία, γιατί να τους το αρνηθούμε; Απαντώ: να μην τους το αρνηθούμε εφόσον αντιλαμβάνονται το συμβολισμό της ενέργει-ας. Αλλά εάν έχουν αγαπήσει τόσο την Ελλάδα ώστε να θέλουν να την κάνουν πατρίδα τους και ν' αναλάβουν και τις απορρέουσες υποχρεώσεις, τότε οι δικές μας παροχές απέναντί τους δεν πρέπει να σταματούν στη Σημαία: αν τους εμπιστευόμαστε τη Σημαία, τότε επιβάλλεται να τους αποδώσουμε την ελληνική ιθαγένεια, που, στο ίδιο πλαίσιο της δικής τους θέλησης, φαντάζομαι πως επίσης διεκδικούν, καθώς και να τους εμπιστευτούμε τη φύλαξη της πατρίδας και την υπηρέτησή της μέσα από καίρια πόστα του διοικητικού μηχανισμού. Ειδάλλως, η "ευαισθησία" για τους αλλοεθνείς, που περιορίζεται μόνο στη Σημαία, είναι υποκριτική και "εκδηλώνεται" μόνο για να "πουλούν" "προοδευτικότητα" οι λογής-λογής πολιτευτές: "Σας εμπιστευόμαστε τη Σημαία και ό,τι αυτή συμβολίζει, αλλά μέχρι εκεί"! Δηλαδή; Ανύπαρκτες παροχές και "προοδευτικές" υποσχέσεις εκ του ασφαλούς, χωρίς κανένα αντίκρισμα! Τέταρτο και τελευταίο: Οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις που βαραίνουν όσους φέρουν τη Σημαία δεν αφορούν, φυσικά, μόνο τους αλλοεθνείς. Θα πρότεινα να προστεθεί διάταξη σύμφωνα με την οποία η Σημαία θα αφαιρείται σε επόμενες παρελάσεις από Έλληνες μαθητές που δεν τη σέβονται, που παρελαύνουν, για παράδειγμα, με την τσίχλα στο ορθάνοιχτο στόμα τους σαν μηρυκαστικά. Πάραυτα, επειδή προς το παρόν η Σημαία εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται από μερικούς σαν ένα απλό κομμάτι ύφασμα, δεν μένει παρά ν' ανεμίζουμε ενίοτε εναλλακτικά και για ποικιλία στη θέση της το απουσιολόγιο: το ίδιο κάνει! Γιάννης Στρούμπας
ΟΙ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ ΣΤΟΝ ΟΑΣΕ Για μια ακόμα χρονιά η φωνή των Κωνσταντινουπολιτών ακούστηκε στο - μεγαλύτερο από ποτέ - ακροατήριο της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού για την Ασφάλεια και την Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), που άρχισε τις εργασίες του στη Βαρσοβία την Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2004. Ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών, ως Μη Κυβερνητικός Οργανισμός και μέλος του ΟΑΣΕ, κατήγγειλε την Τουρκία για την πρακτική που εφαρμόζει αρπάζοντας με ποικίλα τεχνάσματα την ακίνητη περιουσία των Κοινοτικών Ιδρυμάτων των Κωνσταντινουπολιτών που απέμειναν στην Τουρκία. Η πολιτική αυτή της Τουρκίας εφαρμόζεται συστηματικά και σύσσωμα από το 1974 όταν, αιφνιδιαστικά, Τουρκική Διοικητική Αρχή απεφάνθη ότι μετά το έτος 1935 τα Ελληνικά Κοινοτικά Ιδρύματα δεν έχουν κανένα δικαίωμα να αποκτούν ακίνητα, με οποιοδήποτε τρόπο!!! Η πρωτοφανής αυτή πρακτική επιχειρήθηκε να νομιμοποιηθεί το 2002 με έναν διάτρητο νόμο (24841) στοχεύοντας να "καλλωπίσει" την Τουρκία στα μάτια της Ευρώπης εν όψει των φιλοδοξιών της να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο νόμος όμως αυτός έγινε για να παρουσιαστεί η δήθεν προθυμία της Τουρκίας να προσαρμοστεί στο Κοινοτικό Δίκαιο χωρίς όμως να αγγίξει καθόλου την ουσία του προβλήματος. Είναι χαρακτηριστικό πως για να αποκτήσει ένα μειονοτικό ίδρυμα στην σημερινή Τουρκία ακίνητο πρέπει απαραίτητα να συμμετέχουν η Α.Ε. Εκτιμητών Βακουφικών Ακινήτων, η Αγροτική Τράπεζα της Τουρκίας, το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Τουρκίας και ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων της Τουρκίας! Επί πλέον καθιερώνεται μια πολύπλοκη, χρονοβόρα και απίστευτα γραφειοκρατική διαδικασία, η οποία στην πράξη αχρηστεύει πλήρως την δήθεν σημερινή ελευθερία των μειονοτικών ιδρυμάτων να αποκτήσουν ή να πωλήσουν ακίνητη περιουσία στην Τουρκία ή απλά να συνιστούν να διευθύνουν και να εποπτεύουν παντός είδους φιλανθρωπικά, θρησκευτικά ή κοινωφελή ιδρύματα, σχολεία και λοιπά εκπαιδευτήρια. Και η παρέμβαση των Κωνσταντινουπολιτών, που διανεμήθηκε στα κράτη μέλη του ΟΑΣΕ από τον κ. Λ. Κουμάκη, κατέληγε: Ο εμπαιγμός που επιβάλλει η σημερινή Τουρκία σε όλους τους καλόπιστους εταίρους της μπορεί να αρθεί αμέσως με τον πιο απλό τρόπο: Με την αναγνώριση των δικαιωμάτων της μειονότητας που στηρίζονται στην Συνθήκη της Λωζάνης και την αναδρομική ακύρωση όλων των νόμων, των πράξεων και των διατάξεων που είναι αντίθετες με αυτήν. Χωρίς αυτή την απλή ρύθμιση, η Τουρκία θα συνεχίζει να κοροϊδεύει τους πάντες. Χωρίς αυτή την απλή ρύθμιση θα νομιμοποιείται η μεγαλύτερη ληστεία τρισεκατομμυρίων Ευρώ από την επίσημη Τουρκία. Χωρίς την απλή αυτή ρύθμιση η πορεία της Τουρκίας προς την Ευρώπη, την οποία επιθυμούμε και εμείς, θα βρίσκει μπροστά της ένα απροσπέλαστο τείχος." Η καταγγελία της ξεκάθαρης Τουρκικής αυθαιρεσίας υποχρέωσε τον μόνιμο πρέσβη της Τουρκίας στην ΟΑΣΕ να δευτερολογήσει επαναλαμβάνοντας μονότονα τον ισχυρισμό ότι οι καταγγελίες του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών αποτελούν "προπαγάνδα" εναντίον της Τουρκικής "Δημοκρατίας". Πώς δεν επικαλέστηκε και την διαρκή συνηγορία της Ελλάδος υπέρ του, δεν το σκέφτηκε μάλλον...
Το Ελληνικό Νησί Του Israel Shamir* Γράφω αυτές τις λέξεις από ένα μπαλκόνι αγναντεύοντας την καταγάλανη θάλασσα και έχοντας συντροφιά μια κόκκινη τριανταφυλλιά και μερικές γάτες. Το Όρος Άθως, αυτή η καταπράσινη δασοσκέπαστη χερσόνησος που απλώνεται μέσα στο Αιγαίο Πέλαγος, αυτό το ανεξάρτητο κρατίδιο μέσα στο ελληνικό προτεκτοράτο και άσυλο είκοσι μεγάλων μοναστηριών είναι ένας γαλήνιος παράδεισος, ο τόπος όπου εκατοντάδες μοναχοί και χιλιάδες λαϊκοί προσκυνητές προσεύχονται στον Κύριο, δουλεύουν τη γη, καλλιεργούν τεράστιες εκτάσεις ελαιόδεντρων και μηλιών. Ο εσωτερικός ορθόδοξος χριστιανισμός είναι ένα καλά κρυμμένο μυστικό της Ελλάδας - ο κόσμος γνωρίζει μόνο τον Ζορμπά τον Έλληνα και τα ηλιόλουστα νησιά της- αλλά αν το γνώριζε, σε αυτό το μέρος θα ερχόταν για την πνευματική του αναζήτηση και όχι στους τόπους λατρείας των σουφιστών ή των βουδιστών Ζεν. Εξάλλου, η θαυμάσια αυτή πίστη είναι πιο προσιτή στους Δυτικούς. Οι μοναχοί είναι άνθρωποι μορφωμένοι, κάποιοι κατάγονται από την Αυστραλία και τη Ρωσία, τη Γαλλία και την Παλαιστίνη. Ο ηγούμενος Βασίλειος σπούδασε στη Λυών. Εκτιμά το έργο του Πινδάρου και του Ντοστογιέφσκι. Το Άγιο Όρος είναι το ιδανικό μέρος για να αντιληφθούμε ότι το άγνωστο θύμα του πολέμου στο Ιράκ είναι ο Χριστιανισμός. Η υπόληψή του σπιλώνεται από ανθρώπους που χρησιμοποιούν το όνομα του Χριστού -και του φονταμενταλισμού- μάταια. Από την εφημερίδα NY Times έως και το περιοδικό Front Page, διάφορα ιουδαϊκά δημοσιεύματα αποτελούν το μέσο για την έκφραση στομφωδών αντιμουσουλμανικών ασυναρτησιών που καλούν σε πόλεμο στο όνομα της Σύγκρουσης των Πολιτισμών. Ως αποτέλεσμα, ορισμένοι μουσουλμάνοι άρχισαν να απαντούν με χτυπήματα κατά του χριστιανικού κόσμου ενώ η ευρωπαϊκή και αμερικανική νεολαία έμαθε να θεωρεί τη μουσουλμανική πίστη κίνδυνο για την ανθρωπότητα. Ωστόσο, το θύμα είναι αθώο. Ο πραγματικός ορθόδοξος χριστιανικός κόσμος, όσο φονταμενταλιστικός και αν είναι, απορρίπτει σταθερά το δόγμα του Μαμμωνά και του αμερικανικού πολέμου κατά του Ισλάμ. Φονταμενταλιστής είναι αυτός που ακολουθεί τις παραδοσιακές διδασκαλίες της Εκκλησίας. Τα ιερά κείμενα χάνουν το νόημα τους έξω από την παράδοση. Οι αντίπαλοι επιχειρούν να επικαλεστούν τις διδασκαλίες των κειμένων αποχωρίζοντας τες από την παράδοση. Η παράδοση όμως είναι ζωντανή και δεν μπορεί να αποδομηθεί στα συστατικά της στοιχεία, να ερμηνευτεί έξω από το ιστορικό και κοινωνικό της πλαίσιο και να χρησιμοποιηθεί κατά προαίρεση. Τα στοιχεία της μπορεί να γίνουν κατανοητά μόνο στο συγκεκριμένο πλαίσιο, να ερμηνευτούν πλήρως μέσα από την παράδοσης της Εκκλησίας. Δεν υπάρχει πιο αυστηρή φονταμενταλιστική κοινότητα από τη μοναστική κοινότητα του Αγίου Όρους στη Βόρεια Ελλάδα, απ' όπου γράφω και αυτές τις λέξεις. Ο Άθως αποτελεί μια εξαιρετική δεξαμενή πνεύματος, και πολλοί συρρέουν εδώ για να βουτήξουν σε αυτή. (Ο Κάρολος, Πρίγκιπας της Ουαλίας διαμένει επίσης εδώ, σε ένα μοναστήρι). Οι μοναχοί διατηρούν τη φλόγα της χριστιανικής πίστης τόσο ζωντανή, όπως τους δόθηκε από το Χριστό και τους Αποστόλους. Δεν περιμένουν τη σωτηρία τους να έρθει από τους Εβραίους, καθώς αυτή έχει ήδη έρθει στο πρόσωπο του Χριστού. Δεν αισθάνονται την ανάγκη να επιδιώξουν τη Ρήξη καθώς τους δόθηκε το δικό τους επουράνιο σχέδιο: να επιδιώξουν με τις προσευχές και τη θρησκευτική διαφώτιση τον ερχομό της Δευτέρας Παρουσίας. Για αυτούς η Δευτέρα Παρουσία είναι η μυστικιστική εμπειρία της ψυχικής συμμετοχής στη Δόξα του Χριστού, η οποία πραγματώνεται με τη βοήθεια της Θείας Χάρης. Η εκκλησία είναι το μέσο που βοηθά τους πιστούς να Τον δουν. Φυλάσσει επίσης τους πιστούς από την πλάνη των επικίνδυνων σοφισμάτων και τεχνασμάτων. Η Ελληνική Εκκλησία δημιουργήθηκε πολύ πριν από την έναρξη του ιεραποστολικού έργου του Αποστόλου Παύλου στην Αθήνα, ο οποίος αναγνώρισε το θρησκευτικό ζήλο των Ελλήνων. Δεν χρειάζονταν να προσηλυτιστούν αλλά να διαφωτιστούν. Στην προαίσθηση των Ελλήνων για τον ερχομό του Χριστού, την τόσο έντονα αντιληπτή στην Ιλιάδα, αναφέρθηκε η Simone Weil . Κατά την άποψή της οι Έλληνες ήταν χριστιανοί πριν από το Χριστό και η επίδρασή τους στο χριστιανισμό ήταν κορυφαία. Ακόμη και σήμερα, οι Έλληνες είναι πιστοί στο Χριστό, τη Θεομήτορα και την επί γης παρουσία της, καθώς στην Πρώτη Εκκλησία που ιδρύθηκε από τους Αποστόλους Ιωάννη και Παύλο. Η εκκλησία δεν αναμειγνύεται στην πολιτική αλλά ασκεί ηθική επιρροή. Με την καθοδήγηση της Εκκλησίας της, η Ελλάδα απείχε από τον πόλεμο στο Ιράκ και τα παιδιά της δεν άφησαν την τελευταία τους πνοή στους δρόμους της Βαγδάτης. Αυτό το βαθιά θρησκευόμενο έθνος συμμερίζεται τις αντιλήψεις των καλών μουσουλμάνων αλλά και των δικών μας, ότι δηλαδή ο κόσμος, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, δεν απειλείται από τον κίνδυνο της ισλαμικής τρομοκρατίας αλλά από τον αγώνα των Ηνωμένων Πολιτειών κατά της τρομοκρατίας. Η Ελλάδα είναι ένας σπάνιος τόπος όπου το πνεύμα των Δυτικών αντιφρονούντων νιώθει σαν επιστρέφει στο σπίτι του, καθώς ο μέσος Έλληνας είναι σε θέση αναπτύσσει στοχασμούς που αντιλαμβάνονται λίγοι μόνο δυτικοί διανοούμενοι, αναγνώστες του Τσόμσκυ και του Bau-driard. Ο εξαιρετικά δημοφιλής αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δήλωσε ορθώς ότι η τρομοκρατία προκαλείται από "την αδικία και την ανισότητα που διαβρώνει τον κόσμο". Στην εφημερίδα Wall Street, ο Έλληνας σιωνιστής Τάκης Μίχας εκφράζει τη δυσαρέσκειά του (σε ένα άρθρο του με το τίτλο "Είναι η Ελλάδα Δυτικό Κράτος;") για το ότι μόλις το 10% των Ελλήνων πιστεύει ότι η Ελλάδα έπρεπε να παρέχει στρατιωτική βοήθεια στις ΗΠΑ κατά την επίθεση της "ενάντια στα κράτη που υποθάλπουν την τρομοκρατία", ενώ η πλειοψηφία θεωρεί ότι ο Μπιν Λάντεν αποτελεί κατασκεύασμα της προπαγάνδας της CIA. Ο σιωνιστής αυτός καταλήγει με τρόμο: "Τέτοιες απόψεις φαίνεται να έχουν περισσότερα κοινά στοιχεία με την κοινή γνώμη του Καΐρου και της Δαμασκού παρά με αυτή του Βερολίνου ή της Ρώμης". Οι βλακώδεις αυτές απόψεις σχετικά με τη διαμάχη μεταξύ του χριστιανικού και ισλαμικού κόσμου διατυπώνονται και προωθούνται από τις εφημερίδες Wall Street και New York Times, τους φύλακες της χριστιανικής πίστης! Σε αντίθεση με τη Δύση, οι Έλληνες δεν ένιωσαν ποτέ μίσος ή φόβο για τους Εβραίους. Αντιθέτως, έσωσαν τους Εβραίους κατά τη γερμανική κατοχή και τους φέρθηκαν έντιμα. Καθώς είχαν τη δική τους εθνική Εκκλησία, δεν μετέθεσαν τη διαφύλαξη των θρησκευτικών τους αξιών στους Εβραίους και έτσι δεν είχαν κανένα λόγο να θρηνούν κατόπιν για την απώλειά τους. Και όπου δεν υπάρχουν ενοχές δεν υπάρχει φόβος. Ο διάσημος Έλληνας συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης ερωτήθηκε σαρκαστικά από Ισραηλινό δημοσιογράφο εάν κατά τη γνώμη του οι Εβραίοι κινούν τα νήματα πίσω από τον Τζωρτζ Μπους και εκείνος ζωηρά απάντησε: "Όχι δεν κινούν τα νήματα, βρίσκονται στο προσκήνιο. "Δηλαδή η Αμερική, η μεγάλη αυτή υπερδύναμη, ελέγχεται στην πραγματικότητα σήμερα από του Εβραίους;" επέμεινε ο ανακριτής πριν απαγγείλει την ετυμηγορία του. "Ναι", απάντησε ο Μίκης Θεοδωράκης, ο άνθρωπος που έχει περισσότερους Εβραίους φίλους από έναν μέσο Αμερικανό. Όπου δεν υπάρχει φόβος για τους Εβραίους, αυτόματα δεν υπάρχει και στήριξη προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Την άποψη του Θεοδωράκη ότι "οι ρίζες του κακού σήμερα βρίσκονται στη πολιτική του Προέδρου Μπους και όχι στο μουσουλμανικό κόσμο" συμμερίζονται και πολλοί Έλληνες. Οι Έλληνες δεν γνωρίζουν τους μουσουλμάνους από τα βιβλία. Έζησαν μαζί για μια χιλιετία. Γνωρίζουν ότι οι μακρές και ταραγμένες σχέσεις τους με τους Τούρκους γείτονές τους έφθασαν στο ναδίρ κατά τη διάρκεια της αντιισλαμικής πολιτικής του Κεμάλ Ατατούρκ, ενώ ο ισλαμιστής σουλτάνος Σελίμ ο Άκαμπτος ξόδεψε μια περιουσία για να αναστηλώσει τα μοναστήρια του Αγίου Όρους. Οι μουσουλμανικές κοινότητες έχουν αφομοιωθεί στο ελληνικό κράτος, καθώς η εθνική εκκλησία είναι πολύ ανεκτική προς τις θρησκευτικές μειονότητες αλλά και προς το μεγά-λο μη θρησκευόμενο τμήμα του πληθυσμού. Σήμερα, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος της Ελλάδας αποδοκιμάζει την αμερικανική εκστρατεία κατάκτησης της Ανατολής, επιβολής της διαπολιτισμικότητας και διαχωρισμού του Κράτους από την Εκκλησία. Υποστηρίζουν τους Παλαιστινίους και ελπίζουν ότι οι Εβραίοι θα λογικευτούν. Αποτελούν ένα εξαιρετικό παράδειγμα για τους Αμερικανούς φονταμενταλιστές. Πράγματι, η Ελλάδα είναι η απόδειξη ότι ο φονταμενταλιστικός χριστιανισμός δεν ταυτίζεται με την πολιτική του Μπους ούτε και η πρώτη Λεσβιακή Συναγωγή της Νέας Υόρκης αποτελεί τη μοναδική εναλλακτική λύση απέναντι στην πολιτική αυτή. Στην "αστυνομική του αναφορά" στην εφημερίδα Wall Street, ο Τάκης Μίχας περιγράφει τα παραπτώματα των Ελλήνων: "τη δεκαετία του 80 παρείχαν άσυλο σε οργανώσεις που η Δύση χαρακτήριζε ως τρομοκρατικές και αντιτάχθηκαν στην πρόθεση ανάπτυξης πυραύλων Κρούζ και βαλλιστικών πυραύλων στην Ευρώπη της κυβέρνησης Ρήγκαν. Μετά από την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη, οι αντιαμερικανικές αντιλήψεις κατέληξαν να υιοθετηθούν από τη Δεξιά. Η αμερικανική πολιτική στη Βοσνία και το Κόσοβο θεωρήθηκε ευρέως ως προσπάθεια καταστροφής της Εκκλησίας, ενώ η ανατροπή του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς -η οποία πανηγυρίστηκε σε όλο τον κόσμο- ως σκευωρία της CIA". Το άρθρο του Μίχα για τους Έλληνες δημοσιεύτηκε λίγο μετά την έκδοση του πολυαναμενόμενου βιβλίου της Diane Johnson στο οποίο καταρριπτόταν ο μύθος των "αποδείξεων" της θηριωδίας των Σέρβων στο Κόσοβο. Σήμερα, γνωρίζουμε ότι ο κόσμος δεν είχε κανένα λόγο να πανηγυρίσει την ανατροπή του Μιλόσεβιτς -ή βέβαια του Σαντάμ. Αλλά οι Έλληνες το αντιλήφθηκαν νωρίτερα, όταν η γνώμη τους συμβάδιζε μόνο με τις απόψεις μιας μικρής φωτισμένης κοινότητας στη Δύση. Πως συνέβη αυτό, γιατί οι Έλληνες μπόρεσαν πιο εύκολα από τους δυτικούς διανοούμενους να αναγνωρίσουν τα ψεύδη των μέσων μαζικής ενημέρωσης Ο λόγος, κατά την άποψή μου, είναι ο εθνικός και παραδοσιακός χαρακτήρας της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και η στενή της σχέση με τους ανθρώπους και το κράτος. Ο διαχωρισμός της Εκκλησίας από το κράτος, είναι το ματαιόδοξο επίτευγμα της Γαλλικής Επανάστασης και πολύ περισσότερο των ιδρυτών των Ηνωμένων Πολιτειών οι οποίο αποκόπτοντας τους δεσμούς της Δυτικής Κοινωνίας με την Εκκλησία, την παρέσυραν στην καταστροφή. Ενώ στη Γαλλία η εθνική Καθολική εκκλησία καταλαμβάνει ακόμη μια σημαντική και αποκλειστική θέση, στις ΗΠΑ το κράτος, χωρίς επίσημη εκκλη-σία, έγινε θύμα και υπηρέτης του Μαμμωνά. Οι μικρές ανεξάρτητες εκκλησίες της χώρας δεν είχαν την ικανότητα να διαμορφώσουν το πνεύμα του λαού, ανταγωνίστηκαν απλά για μια διέξοδο στα εβραϊκά μέσα μαζικής ενημέρωσης και με τη διαρκή απειλή των φορολογικών αρχών, ήρθαν σε ρήξη με την παράδοση και έγιναν βορά στα σαρκοβόρα θηρία. Αυτή η απουσία της εκκλησίας υπονομεύει περαιτέρω τη θεμελιώδη έννοια της Μέθεξης με το Θεό την οποία αναλύει ο T S Elliot στο έργο του Η Χριστιανική Αντίληψη της Κοινωνίας (The Christian Idea of Society, 1939). Οι άνθρωποι ζουν μαζί ενωμένοι με μια ιδέα. Η ιδέα αυτή μπορεί (ή βέβαια θα έπρεπε) να είναι η κοινή τους πίστη και θρησκεία. Δεν είναι τυχαίο ότι από την ίδρυση της Ιεριχώς, πριν από δέκα χιλιάδες χρόνια, ένας ναός ή μια εκκλησία αποτελεί το κεντρικό κτίσμα κάθε ανθρώπινης εγκατάστασης. Αυτή η ανάγκη για μια επίσημη εκκλησία η οποία να ενώνει τους ανθρώπους με μια θρησκεία έγινε φανερή μέσα από την απόφαση του T. S. Elliot να παραμείνει Αγγλοκαθολικός, όντας μέλος της Αγγλικανικής Εκκλησίας και προσχωρώντας παράλληλα και στο καθολικό δόγμα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν το πρώτο ευρείας κλίμακας πείραμα που απέδειξε τι θα συμβεί σε μια κοινωνία η οποία βασίζεται στο κέρδος, αντί στα θεμέλια της πίστης. Οι ιδρυτές της Αμερικής θα μπορούσαν να διαβάσουν την ιστορία του Κινέζου σοφού Mencius (372-289 π.Χ). Πήγε κάποτε να επισκεφτεί το βασιλιά Hui ο οποίος του είπε: "Γέροντα, αφού αψήφησες την απόσταση των 500 χιλιομέτρων για να έρθεις εδώ, ίσως γνωρίζεις και τον τρόπο για να αποκομίσω κέρδη για τη χώρα μου". Ο Mencius απάντησε: "Γιατί άραγε πρέπει να αναφέρεις τη λέξη "κέρδος"; Αυτό που μετράει είναι η φιλανθρωπία και η αρετή. Εάν ο Βασιλιάς λέει "Πως μπορώ να αποκομίσω κέρδη για τη χώρα μου" οι αξιωματικοί του θα λένε "Πώς μπορούμε να αποκομίσουμε κέρδη για τα φέουδά μας" και οι σοφοί και οι κοινοί άνθρωποι θα λένε "πώς μπορούμε να αποκομίσουμε κέρδη για τον εαυτό μας;" Εάν οι ανώτερες και οι κατώτερες τάξεις ανταγωνίζονται να αρπάξουν το κέρδος η μια από την άλλη, η χώρα θα κινδυνεύσει". Πράγματι, αυτό συνέβη και στις Ηνωμένες Πολιτείες και κάτω από την επιρροή της το φαινόμενο αυτό εξαπλώνεται και σε άλλες χώρες. Αν και τα εθνικιστικά και κοινωνικά μορφώματα δεν ήταν σε καμιά περίπτωση τέλεια, παρείχαν μια φαινομενική αλληλεγγύη, την οποία αποκήρυτταν οι κυνηγοί του κέρδους. Αλλά κανείς από αυτούς δεν θα μπορούσε να αποκομίσει κέρδος σε βάρος των άλλων εάν υπήρχε μια επίσημη εκκλησία, μια απόλυτα εθνική και ενσωματωμένη στην αλυσίδα των εκκλησιών.
* Είναι το κείμενο που έγραψε για την επίσκεψή του στη χώρα μας ο Σαμίρ και δημοσιεύεται αποκλειστικά στον «Αντιφωνητή»
|
