|
ΝΙΚΟΣ ΖΑΜΠΟΥΝΙΔΗΣ: «ΧΡΥΣΩΡΥΧΕΙΑ ΤΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΒΡΟ»
Δικαιώνει τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση και κατά συνέπεια το Νομάρχη 'Έβρου κ. Νίκο Ζαμπουνίδη, το Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης, με την από 12 Μαΐου ληφθείσα και στις 30 Ιουνίου 2004 δημοσιευθείσα απόφασή του, σχετικά με την προσφυγή που είχε καταθέσει η εταιρία «Χρυσωρυχεία Θράκης- Ανώνυμη Μεταλλευτική και Βιομηχανική Εταιρία» κατά του ελληνικού δημοσίου, του Νομαρχιακού Διαμερίσματος Έβρου και την Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ροδόπης- Έβρου.
Μια προσφυγή που εκδικάστηκε στις 12 Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους και είχε κατατεθεί από την πλευρά της εταιρίας λόγω της άρνησης του Νομάρχη 'Έβρου να προχωρήσει στην έκδοση προκήρυξης για την οριστική παραχώρηση μεταλλευτικού χώρου έκτασης περίπου 7,5 χιλιάδων στρεμμάτων στην περιφέρεια των πρώην κοινοτήτων Συκορράχης και Μάκρης Αλεξανδρούπολης, «ως ειδικός διάδοχος στα μεταλλευτικά δικαιώματα επί του χώρου αυτού», όπως αναφέρεται στη σχετική, από τις 15 Δεκεμβρίου 1999, αίτηση της εταιρίας.
Σύμφωνα με την απόφαση, το Δικαστήριο «κηρύσσει εαυτό αναρμόδιο κατά τόπο ως προς το κεφάλαιο της προσφυγής, το οποίο αφορά στην παράλειψη του Υπουργού Ανάπτυξης να απαντήσει στην από 13.06.2003 αίτηση της προσφεύγουσας» και «παραπέμπει την υπόθεση στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών ως προς το προαναφερθέν κεφάλαιο της προσφυγής», ενώ ¨απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά».
Στα «λοιπά» της προσφυγής περιλαμβάνονται κυρίως η απάντηση του Νομάρχη Έβρου στις 10 Δεκεμβρίου 2003 (εννοείται ότι γι' αυτό το διάστημα γίνεται λόγος για τον κ. Ζαμπουνίδη) στην αίτηση της εταιρίας στις 23 Ιουνίου 2003.
Στην έγγραφη απάντηση του ο Νομάρχης ουσιαστικά αρνείται να προχωρήσει στην έκδοση της προκήρυξης, αφού αναφέρει πως «λόγω των σοβαρών συνεπειών που έχει για το περιβάλλον η εκμετάλλευση χρυσού στην περιοχή, υποχρεούμαι βάση του άρθρου 24 του Συντάγματος και της συναφούς κοινοτικής και εσωτερικής νομοθεσίας να αναμείνω μέχρι να εκδοθεί η υπουργική απόφαση που θα αφορά την έγκριση της πιο πάνω Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων» (σ.σ: αφορά τη ΜΠΕ που κατέθεσε η εταιρία για το μεταλλείο βόρεια αυτού για το οποίο ζητούνταν η έκδοση προκήρυξης παραχώρησης). Η εταιρία στην προσφυγή της ζητά «να ακυρωθεί η παράλειψη του νομάρχη» να παραχωρήσει την έκταση, την ίδια στιγμή που οι παρεμβαίνοντες (στην υπόθεση έκανα παρέμβαση 32 φορείς του νομού- αυτή η παρέμβαση απορρίφθηκε- και δύο φυσικά πρόσωπα, των οποίων η παρέμβαση έγινε δεκτή από το Δικαστήριο), ζητούσαν να απορριφθεί η προσφυγή ως εκπρόθεσμη «διότι κατατέθηκε 22 μήνες μετά τη συντέλεση της προσβαλλόμενης πράξης».
Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης «το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη ότι αντίθετα με τους προβαλλόμενους με το υπόμνημα ισχυρισμούς της προσφεύγουσας, που εξετάζονται καθόσον αφορούν στα αυτεπαγγέλτως ερευνητέα ζητήματα του αντικειμένου και του εμπρόθεσμου της κρινόμενης προσφυγής.
Το αίτημα της εταιρίας σχετικά με την έκδοση της προκήρυξης, υπεβλήθη στις 15 Δεκεμβρίου 1999 και όχι στις 23 Ιουνίου 2003 (σ.σ:η εταιρία υποστηρίζει ότι η προσφυγή της είναι εμπρόθεσμη, αφού «κατατέθηκε 2 ημέρες μετά τη συντέλεση της προσβαλλόμενης παράλειψης, δηλαδή τη συμπλήρωση τριμήνου από την 23 η Ιουνίου 2003 που υπέβαλλε το πρώτο αίτημα») η δε παράλειψη του Νομάρχη να προβεί στην ικανοποίηση του εν λόγω αιτήματος συντελέσθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2001, γιατί τότε συμπληρώθηκε το τρίμηνο από την επιστροφή του φακέλου από τον Υπουργό Ανάπτυξης χωρίς να εκδοθεί εν τω μεταξύ η προκήρυξη».
Και συνεχίζει το σκεπτικό του το Δικαστήριο: «Επομένως, εφόσον η κρινόμενη προσφυγή κατατέθηκε 22 μήνες μετά την κατά τα ανωτέρω συντέλεση της προσβαλλόμενης πράξης, είναι εκπρόθεσμη και για το λόγο αυτό πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη».
Επίσης σχετικά με την απάντηση του Νομάρχη στις 10 Δεκεμβρίου 2003, το Δικαστήριο υποστηρίζει ότι δε μπορεί να θεωρηθεί «ως συμπροσβαλλόμενες με την ως άνω παράλειψη (εννοεί τη μη έκδοση της προκήρυξης), γιατί δεν είναι εκτελεστές διοικητικές πράξεις, δεδομένου ότι αναβάλει την άμεση εξέταση της από 23 Ιουνίου 2003 αίτησης της προσφεύγουσας χωρίς να την απορρίπτει οριστικά».
Έτσι, όπως γίνεται αντιληπτό, στα βασικότερα σημεία η προσφυγή των Χρυσωρυχείων Θράκης απορρίπτεται και με τον τρόπο αυτό δικαιώνεται η επιλογή του Νομάρχη Έβρου να μην προχωρήσει στην παραχώρηση του χώρου, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τη βούληση των κατοίκων του νομού όσο και το Σύνταγμα, σημεία στα οποία είχαν σταθεί με δηλώσεις τους και οι δικηγόροι της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Έβρου μετά τη συνεδρίαση του δικαστηρίου, στις 12 Ιανουαρίου στην Αλεξανδρούπολη.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΘΡΑΚΗ»
